De fysiopraktijk deel 4
Gepubliceerd op: 18.07.2024Bijgewerkt op: 24.12.2025 Autor: kamal Kant
Pas nu merkte Sara op dat er nog een deur aan de zijkant van de dokterspraktijk was. Daniela opende die en leidde Sara naar een kleine voorkamer, waar zich nog twee deuren bevonden.
Daniela greep de hulpeloos vastgebonden Sara bij een van de lussen van het dwangpak, duwde haar de voorkamer in en opende een van de deuren. Sara zag dat in de aangrenzende kamer alle muren en zelfs de vloer bedekt waren met een dikke witte bekleding, vermoedelijk een soort imitatieleer!
De zogenaamde individuele wachtkamer was niets meer dan een gewatteerde cel van ongeveer 2 bij 3 meter. En het stond vast dat Sara daar minstens de komende twee uur alleen en hulpeloos zou doorbrengen, stevig vastgebonden in een meedogenloos strak dwangpak.
Sara's knieën werden plotseling slap. Het was dan ook geen wonder dat ze op de zachte vloer van de cel viel toen Daniela haar door de celdeur duwde. De vloer was inderdaad erg zacht, want ze had geen pijn toen ze op haar zij viel.
'Rustig maar, lieverd!' zei Daniela opnieuw met een brede grijns. Het drong langzaam tot Sara door dat ze zich niet helemaal bewust was geweest van het spel waar ze in verzeild was geraakt. De plotselinge verandering in toon en Daniela's woordkeuze leken erop te wijzen dat deze instelling slechts een zeer vage connectie met de gezondheidszorg had. Daniela sloot de deur, die natuurlijk ook aan de binnenkant van de cel bekleed was met zacht materiaal.
Sara hurkte op de grond en keek om zich heen. Er zat een kleine kijkspleet in de deur en een zwak, indirect licht scheen van het plafond op haar neer. Sara wist, met haar bovenlichaam vastgebonden, overeind te komen en door de spleet in de deur te gluren. Maar het glas bleek spiegelend te zijn, waardoor ze helemaal niets kon zien. Plotseling werd ze overvallen door woede: "Open de deur, jullie klootzakken! Laat me eruit!" Maar er gebeurde niets. Er was ook geen geluid. Blijkbaar was de cel zeer geluiddicht. Sara herhaalde haar geschreeuw, maar het bleef stil.
Het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn om iets nuttigs te doen in zo'n situatie. BDSM Sara dacht dat ze zou proberen uit dit dwangpak te komen. Ze had het wel eens op tv gezien. Maar hoe ze zich ook wringde of hoe hard ze ook trok, er was absoluut geen manier om uit het pak te glippen. Ze kon haar armen niet spreiden, omhoog of omlaag bewegen. Sara's armen zaten muurvast. In een vlaag van wanhoop trok ze met al haar kracht tegelijk, maar er bewoog niets aan het pak. Het enige wat er gebeurde, was dat de ongeveer 5 centimeter brede band op een vreemd erotische manier tegen haar kruis drukte. Na een tijdje werd ze zo boos dat ze begon te schreeuwen: "Help! Laat me hieruit! Jullie smerige varkens!" Er gebeurde niets.
Na een ogenblik klonk wat Daniela's stem leek te zijn uit een kleine, verborgen luidspreker in het plafond: "Wees een braaf meisje, mijn schat! Ontspan je! Je komt straks nog wel! En als je zo'n herrie blijft maken, moet ik... hmmm... je sedatie verlengen! En ik bedoel 'sedatie' letterlijk! Je hebt gehoord dat de dokter me toestemming heeft gegeven om adequaat te reageren op eventuele problemen!" Weer stilte.
Sara ging op de celvloer zitten, in de hoop te ontspannen. Maar hoe meer ze erover nadacht, hoe bozer ze werd. Meteen barstte ze uit: "Dit is onrechtmatige gevangenhouding, jullie klootzakken! Ik ga jullie allemaal aangeven! Dit kunnen jullie me niet aandoen!" Sara herhaalde deze kreten nog een paar keer, maar er leek niets te gebeuren.Plotseling ging de celdeur open en Sara voelde zich opgelucht, in de veronderstelling dat ze bevrijd zou worden. 'Ze hebben het eindelijk door,' dacht ze bij zichzelf.
Het was niet de dokter die binnenkwam, maar Daniela, die er weer bij was met een zeer strenge uitdrukking op haar gezicht. Daniela stond voor de vastgebonden Sara, haar handen achter haar rug verborgen. Even stonden de twee tegenover elkaar en Sara probeerde net zo streng te kijken als Daniela. Sara merkte dat Daniela's kleding blijkbaar iets veranderd was. Hoewel ze nog steeds een witte jas droeg, zoals gebruikelijk is voor medisch personeel, was die veel te kort! Bovendien droeg Daniela opvallend hoge hakken en de witte netkousen leken ook niet echt bij medisch personeel te passen. Om nog maar te zwijgen van de jarretelgordel die onder de veel te korte jas uitstak. Op de een of andere manier leek het ook ongepast dat Daniela iets achter haar rug verborgen hield.
Het was alsof ze in het donker floot toen Sara zei: "Dank je wel dat je me uit dit dwangpak hebt gehaald!" Daniela zei niets, maar liet vallen wat ze achter haar rug had verstopt. Ze greep Sara opnieuw bij een van de lussen van het dwangpak en duwde haar op de zachte grond. Daarna draaide Daniela Sara op haar buik en hurkte over haar rug. Sara merkte dat Daniela blijkbaar iets probeerde te proppen dat leek op een grote rode rubberen bal in haar mond. Dus deed ze meteen haar mond stevig dicht. Maar plotseling kneep Daniela Sara's neus dicht. Instinctief opende Sara haar mond om te ademen, en – woosh! – Daniela had de bal in haar mond geduwd, helemaal achter haar tanden.
Sara realiseerde zich dat de bal blijkbaar van siliconen of iets dergelijks was gemaakt, want hij was erg zacht. Toen ze erin beet, gaf hij een beetje mee, maar toen ze harder probeerde te bijten, werd hij keihard. Erin bijten was ook behoorlijk inspannend, omdat de bal nogal groot leek. Toen ze haar kaak ontspande, duwde de bal haar mond wijd open en vulde die volledig, waardoor Sara hooguit een gedempt "Mmmmmmpf!" kon uitbrengen. Sara voelde ook wat leek op een riem die om haar nek werd aangetrokken...
... vervolg volgt
- Ligoteur
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en mis nooit meer een aflevering!
Abonnement op de nieuwsbrief