De fysiopraktijk deel 2

'Ik kan nooit echt tot rust komen, nooit echt ontspannen. Ik moet altijd iets doen. Er wordt altijd iets van me verwacht en er is altijd wel iemand die naar me vraagt! Misschien moet ik mezelf trakteren op een wellnessweekend of in ieder geval een lange massage! Misschien kunt u me wat advies geven, een therapie aanbevelen of in ieder geval medicijnen voorschrijven zodat ik beter kan slapen!' Daarop antwoordde de man tegenover haar, wiens jas een naamplaatje droeg met de tekst 'Dr. Michael K.': 'Nou, wij werken hier helemaal niet met medicijnen, chemicaliën of drugs! Wat wij bieden is eigenlijk gewoon wellness in de breedste zin van het woord. Ons doel is om onze patiënten de kans te geven om te ontspannen, om zich op zichzelf te concentreren. Zoiets als de mindfulness-methode die nu zo populair is. We zijn vooral gespecialiseerd in het toevoegen van, laten we zeggen, katalysatoren aan deze mindfulness-therapie – en aan ontspanning in het algemeen!'

"Ik ben echter nog steeds een beetje verbaasd dat u vandaag niet op ons behandelschema staat. U bent hier op aanbeveling, zegt u? Nou ja. U bent er toch al, en als het u schikt, hebben we ongeveer twee uur de tijd om te kijken hoe u reageert op onze ontspanningstherapieën. Zou dat u uitkomen?" "Graag!" zei Sara. "Maar wat zijn de kosten?" vroeg ze.

'Maak je daar geen zorgen over!' antwoordde hij. 'Omdat je hier op aanbeveling bent, is je eerste therapiesessie gratis! Ik ben echter de komende twee uur niet beschikbaar. Zou je het erg vinden om zo lang te wachten?'

Omdat Sara had besloten om de zaak tot op de bodem uit te zoeken en te achterhalen wat er nu echt aan de hand was in deze fysiotherapiepraktijk, stemde ze toe en zei: "Ik kan tijdens die twee uur wel even een kopje koffie gaan halen en dan terugkomen!"

Sara besloot dat ze het wat rustiger aan wilde doen, omdat alles veel te snel ging, en bovendien had niemand haar gevraagd wie haar had doorverwezen. Toen ze voorstelde om over twee uur terug te komen, zei de dokter: "Dat kan, maar ik raad u aan hier bij ons te wachten. We hebben privé-wachtkamers, en als u niets dringends heeft, kunt u deze twee uur gebruiken om u voor te bereiden, te ontspannen, tot rust te komen en los te laten. Is dat goed?"

"Akkoord!" zei Sara. De dokter drukte vervolgens op de belknop van zijn telefoon en zei: "Zuster Daniela! Wilt u alstublieft een diepe ontspanningssessie voor 12:30 uur voorbereiden? En wilt u alstublieft een anorak met lange mouwen voor een vrouw meenemen, hoe heette ze ook alweer? ... oh ja, juist, Sara! Dus breng ons alstublieft een anorak... hmmm... maat M... voor Sara!"

'Een anorak? Waarom een ​​anorak?' vroeg Sara, maar hij leek het niet te snappen of wilde er geen antwoord op geven, want hij zei: 'Onze privé-wachtkamers zijn heel comfortabel, warm en gezellig! En je bent er helemaal alleen! Daarom raad ik je aan om je uit te kleden tot je ondergoed, want dat is veel comfortabeler! Om ervoor te zorgen dat je het niet koud krijgt, hebben we iets zachts om aan te trekken! Dat doet absoluut geen afbreuk aan je comfort!'

Op dat moment voelde Sara voor het eerst een echte opwinding, maar wat voor keus had ze anders dan meespelen als ze precies wilde weten wat er aan de hand was? Dus kleedde ze zich uit tot haar bh, haar kleine kanten slipje en een string – allemaal in het wit. Terwijl ze dat deed, keek de dokter discreet langs haar heen, zonder te staren. Precies zoals het hoort.

Op dat moment ging de deur open en kwam zuster Daniela binnen. Voor haar lag, uitgevouwen in haar hand, wat kennelijk de zogenaamde anorak met lange mouwen moest voorstellen. Het leek gemaakt van stevig, natuurlijk katoen met mouwen die veel te lang waren! Bovendien leek er een hele reeks bandjes aan vast te zitten. Als Sara een broek had gedragen, zou haar hart letterlijk in haar broek zijn gezakt op het moment dat ze besefte wat voor anorak dit was! BDSM Dwangbuis!!! Blijkbaar een echte en zeer stevige dwangbuis, die haar zus Daniela haar aanreikte om aan te trekken (met de gesloten kant naar voren en de gesp aan de achterkant). Daniela zei: "Streck je armen naar voren! Klaar om erin te gaan??" "Pardon?? Dat meen je toch niet!" zei Sara, terwijl ze probeerde haar nogal angstige stem een ​​vastberaden en zelfverzekerde toon te geven. Ze hoorde de dokter achter haar zeggen: "Dit is een volkomen ongevaarlijke maatregel om je de tijd te geven je op jezelf te concentreren en jezelf te bevrijden!! Jezelf bevrijden van de noodzaak om iets te doen. Zo beschreef je het zelf! Bovendien is het materiaal niet zo hard als het lijkt, het is best zacht! Raak het maar voorzichtig aan!" vervolg volgt

- Ligoteur

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en mis nooit meer een aflevering!
Abonnement op de nieuwsbrief