Achim met de therapeut deel 4

Maar terwijl hij nog steeds wachtte tot het keurslijf opengemaakt zou worden, voelde hij dat Martina snel zijn string uittrok...

Dit verbaasde hem zo erg dat hij geen weerstand bood toen ze de boeien weer om zijn rechterenkel deed. Hij wilde zich met zijn andere been verzetten, maar zij had het al met beide armen vastgepakt – en in een mum van tijd zat de tweede enkelband weer stevig aan het bedframe vast.

Deze onverwachte wending maakte hem zo opgewonden dat hij onmiddellijk weer een erectie kreeg.

“Daar heb je het!” zei Martina en draaide zich om. Ze deed een paar stappen en kwam toen terug. Achim hoorde een zwak, metaalachtig geluid.

"Kleine gespjes! De staartmanchetten!!", ging het door zijn hoofd.

"Alsjeblieft niet! Help! Help!" schreeuwde hij in paniek.

"Zo! Zo is het genoeg!" zei Martina boos. "Niemand hier heeft ooit om hulp geroepen. Bovendien heb ik je al twee keer gewaarschuwd. De derde keer...!"

Opnieuw hoorde Achim het verdomde geluid van de lade en kort daarna voelde hij Martina's adem vlak boven zijn geblinddoekte ogen.

Wat hij ook verwacht had, hij werd compleet verrast toen ze plotseling zijn neus dichtkneep. Hij opende reflexmatig zijn mond en voor hij het besefte, voelde hij een harde leren bal tussen zijn lippen en tanden. Deze was blijkbaar meer eivormig, zoals een American football, want de mondhoeken waren volledig gevuld. Overmand door het gevoel dat hij eigenlijk niets meer kon zeggen, verzette hij zich niet toen Martina de leren riem achter zijn hoofd strakker trok.

“Spreken is zilver, zwijgen is goud, mijn liefste,” zei ze spottend.

Toen voelde Achim iets ronds over zijn stijve penis en testikels worden getrokken. Hij twijfelde er niet aan: dit was de voorkant van de staartbeugel. En ze deed haar naam eer aan, want hij voelde hoe Martina drie kleine leren riempjes om zijn schacht gespte, de een na de ander.

"Om je te helpen je erectie te behouden," zei ze giechelend. “Wie weet waar we ze de volgende keer nog voor nodig hebben!”

Achim was inmiddels helemaal gek geworden. Hij liet het gewoon gebeuren terwijl Martina twee leren boeien om zijn knieën deed en ze met banden aan het bedframe wijd uit elkaar trok.

Hij had niet hulpelozer kunnen zijn.

Daar lag hij: met zijn staartboeien op zijn plaats, zijn benen wijd gespreid en vastgebonden aan het bed, zijn armen stevig vastgebonden in een dwangbuis – en geïmmobiliseerd met een strikte knevel.

Terwijl hij dit alles registreerde en probeerde om rechtop te zitten, hoorde hij Martina's stem vanuit het hoofdeinde van het bed:

"Dat dacht ik al. Zo reageren ze allemaal."

Een paar riemen ritselden, ze frunnikte aan de schouders van zijn dwangbuis – en met een sterke “Ratsch” Hij werd door nog meer banden aan zijn schouder dieper in bed gedrukt.

“Maak je geen zorgen, mijn liefste!” zei ze. Je zult snel genoeg diepe ontspanning ervaren. Maar er is nog een lange weg te gaan. We zijn hier tenslotte niet voor de lol! Er volgde nog een giechel.

Wat er vervolgens gebeurde overtrof emotioneel gezien alles wat Achim zich ooit had kunnen voorstellen.

Martina kietelde hem onregelmatig tussen zijn dijen. Steeds weer liet ze een van haar veren van onderen over zijn testikels en anus glijden, terwijl de andere lichtjes over zijn eikel gleed.

Achim vroeg zich af of hij van opwinding zou flauwvallen.

"Nou, kleine lul? Wil je nu mee?" zei ze met een kwaadaardige ondertoon. "Ik laat het je niet toe! Ik laat het je niet toe!!" zong ze spottend.

Er volgden vele pauzes – en evenzoveel nieuwe kietel- en stimulatie-aanvallen, totdat Achim elk tijdsbesef verloor.

Toen een van de pauzes wat langer duurde, zei ze ondeugend:

"Kom op! Laten we nu nog een stap verder gaan!"

Ze rukte de doek van zijn ogen, waarmee ze in het begin zijn zicht had belemmerd.

Wat Achim zag, deed hem bijna weer flauwvallen van opwinding…

- Ligoteur
Vervolg volgt