Achim met de therapeut deel 2

Pas nu zag Achim dat de kamer geen ramen had en dat de deur geen klink had, maar alleen een slot. Blijkbaar een extra symbool van onontkoombaarheid. Eigenlijk was het niet nodig, dacht hij, want als iemand eenmaal vastgebonden was aan dit bed, kon hij zichzelf niet meer bevrijden...

Er volgde een kort, beklemmend moment toen Achim zich dit allemaal realiseerde. Vervolgens haalde hij een paar keer diep adem om tot zichzelf te komen, waarna hij zijn shirt en broek uittrok en de zogenaamde staartklem oppakte.

Nervositeit en opwinding temperden zijn enthousiasme tot een minimum, dus legde hij het speeltje uiteindelijk weer aan de kant. Gewoon maar liggen en alles over zich heen laten komen, was helemaal niet zijn ding. Ook hij wilde veroverd worden, bij voorkeur met een teder en kietelig voorspel.

Het keurslijf dat aan de haak hing, had echter een magische aantrekkingskracht op hem. Gefascineerd bekeek hij ze aandachtig. De haren in zijn nek gingen overeind staan ​​toen hij de lange mouwen met dikke banden aan de uiteinden zag. Hij had er altijd van gedroomd om hulpeloos in zoiets vast te zitten, kronkelend onder de bekwame handen van een vrouw. Zou deze droom vandaag de dag werkelijkheid kunnen worden?

Terwijl hij zijn hand uitstak om het dwangbuis van de haak te halen, werd hij plotseling van achteren vastgegrepen. Twee verrassend krachtige handen drongen diep in zijn kietelige ribben en zijkanten, waardoor hij lachend voorover viel. Maar het kietelen hield niet op, integendeel, het werd steeds heviger en bracht hem volledig van de wijs.

Martina was stilletjes naar binnen geslopen en verraste hem met gerichte aanrakingen op zijn gevoelige zijkanten. Hij viel letterlijk op zijn knieën van het lachen en de kieteligheid.

"Jij stoute jongen! Heb ik je niet gezegd dat je moest gaan liggen en op me moest wachten? Wat denk je wel dat je hier aan het rondneuzen bent? Wacht maar, ik zal je tot inkeer moeten brengen..." schold ze op een spottend strenge toon. Ze kietelde hem zo vakkundig dat hij uiteindelijk op de grond kronkelde en ademloos lachte.

Eigenlijk was hij veel sterker dan Martina. Maar ze raakte zijn meest gevoelige plekken zo precies, dat hij steeds weerlozer werd. Uiteindelijk wist hij nauwelijks wat er met hem gebeurde toen ze het keurslijf pakte en hem er met een paar eenvoudige bewegingen in vastbond. Toegegeven, hij verzette zich niet echt, integendeel, hij hielp zelfs een beetje. Al snel zaten zijn armen zo strak om zijn lichaam geslagen dat hij ze niet meer kon bewegen.

Martina hielp hem overeind en leidde hem naar het bed. Daar ging hij gehoorzaam op zijn rug liggen. Hij merkte dat zijn mooiste kledingstuk in vreugdevolle verwachting was ontwaakt en een opvallende bult in de dunne stof van zijn string creëerde.

Martina bond zijn enkels met leren boeien, wijd uit elkaar, vast aan de onderste bedposten. Toen gaf ze hem een ​​zachte kus op zijn neus en blinddoekte hem met een doek.

“Ben je klaar voor mijn heel speciale therapie voor bijzonder weerbarstige patiënten?” Er klonk een geamuseerde lach in haar stem en Achim knikte zwijgend, vol verwachting.

Terwijl Achim daar lag, probeerde hij de resterende bewegingsruimte te verkennen. Zijn armen waren stevig om zijn lichaam geslagen; Er was geen ontkomen aan. Maar hij had waarschijnlijk nog wel rechtop kunnen zitten – de fixatie van zijn voeten zou zelfs geholpen hebben.

Zijn voeten hingen echter bloot en weerloos aan de boeien. Hij luisterde aandachtig naar Andrea's ademhaling om te bepalen waar ze was. Zou ze een strategische positie aan het einde van de tafel innemen?

Dat bleek niet het geval te zijn.In plaats daarvan hoorde hij haar naast zich zeggen: “Nou, je lijkt je hier erg op je gemak te voelen!”

Een flits van intense opwinding schoot door hem heen toen ze de bobbel in zijn string een fractie van een seconde aanraakte. Wat zou er nu gebeuren?

Het antwoord liet niet lang op zich wachten...

vervolg volgt

- Ligoteur

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en mis geen enkele aflevering!
Nieuwsbrief registratie